Met het weekend achter de rug en de herfst voor de deur is het traditiegetrouw weer tijd voor de slotrit. Ondanks dat het weerbericht een melancholische herfstzon aankondigde, doemden er toch een aantal regenbuien op. Geen buien die onze gerespecteerde voorzitter inspireerde een rechtsomkeer te maken , maar van een andere soort. Helaas klonk onze groepsapp de dagen voor de rit als een afzegconcert met concerto’s gedirigeerd door het grote boek der excuses. Dit weerhield 14 kleppers er echter niet van om er toch vol voor te gaan. 14!? Nee toch niet, 13 want helaas draaide er nog een collega zijn jas (en dat gebeurt blijkbaar wel eens vaker).
De rit zelf was allesbehalve een heroïsche strijd tegen de elementen. Geen wind die de tranen uit je ogen ranselt, geen kuitenbijters die je doen twijfelen aan je levenskeuzes. Nee, het was een gezapige tocht, alsof de wegen zelf fluisterden: “Doe maar rustig aan, Klepper.”
Aangekomen aan de stop Paalse (Sur)plas nam één iemand dat wel héél letterlijk en liet zich inspireren tot een spontane Duvelpauze. Want waarom niet? Als de benen niet protesteren, mag de keel ook wat hebben.
Na een korte onderbreking werden, onder het motto, een ezel stoot zich geen 2x aan dezelfde fiets (Jan toch!), de laatste 40km van het seizoen aangevat. Het gezapige zette zich lustig door want zelfs de betere lekke band en/of mechanisch probleem hadden weinig zin zich nog wat moe te maken.
Aangekomen aan het Het 8ste Sacrament werden de fietsen gestald en was de tafel al rijkelijk gevuld met haring en kipkap. Een culinair duo dat alleen door echte Bourgondiërs begrepen wordt! Er werd gehapt, gesmakt en amai amai, ook nog goed gelachen. Weer een seizoen afgerond zoals het een Klepper betaamt: met smaak, humor en uiteraard wat gerstenat!
Aan alle kleppers: Bedankt voor het mooie seizoen, alsook aan het bestuur voor de traktaties, de ritten en om alles weer in goede banen te leiden!
Elk jaar wordt er reikhalzend uitgekeken naar de apotheose van het wielerseizoen, 3 dagen fietsen op hoog niveau, alles gebundeld onder de naam Klepperweekend.
Weken van tevoren werden de messen geslepen, de kettingen gesmeerd, de mooi voorbereide ritten uitvoerig bestudeerd. Geen rit werd nog overgeslagen, zelfs de regen werd getrotseerd door onze fanatici. Zelfs de grootste tegenstanders van een lichte regenbui, schrokken nu zelfs niet meer terug van het noodweer. Zonder iemand bij naam te noemen, wil ik gerust de initialen vrijgeven. (L.O.).
Even vermelden dat onze weerregulator K.N. nochtans echt zijn moeite heeft gedaan om bepaalde ritten te annuleren zodanig dat de Optima Forma bij sommigen toch iets achterwege zou blijven. Alle boycots ten spijt, trapte J.C. en consoorten niet in deze listige communicatie van K.N. en hadden maar één boodschap hoog in het vaandel “Rijje” zoals B.H. dit zo mooi kan verwoorden.
Maar we wijken af, we spoelen even terug naar vrijdagochtend.
20 Kleppers stonden in sportieve outfit aan onze thuisbasis het 8ste. De nodige cafeïne werd reeds gedronken, herinneringen aan vorige edities kwamen nog eens ter sprake. Gebeden werd er voor goed weer…
Zoals het een professioneel wielerteam betaamt, was de auto- en kamerververdeling reeds lang van tevoren gebeurd. Met T.S. hebben de Kleppers iemand in huis, die haarfijn deze logistieke puzzel kan leggen.
Eens aangekomen in Hombourg, konden de fietsen vertrekkensklaar gemaakt worden. Wel schrokken sommigen onder ons van de kou. Dus die windstopper toch maar aandoen…
J.C. en M.B. hadden zich maandenlang verschanst achter de tekentafel, vrouw en kinderen weken genegeerd om toch maar een excellent parcours te kunnen voorleggen. En of ze daar in geslaagd zijn, onze allerbeste complimenten voor deze topprestatie…
Zo hebben we Verviers eens op een andere manier leren kennen, deze stad heeft zo’n indruk op ons gemaakt dat er alvast weekendjes Verviers met de vrouwen werden geboekt. Ook het aanpassen van de start- en eindpunten op zaterdag, zorgden ervoor dat de oud-scouts in het voordeel waren qua oriëntatie. In Monschau was er een kermis geregeld, geregeld speelde een fanfare voor ons, jawel alles was tot in de puntjes geregeld.
We zoomen even in op de zaterdagrit aka de koninginnerit, ondergetekende kan namelijk niet alles prijsgeven van zo’n weekend.
Ik neem jullie even mee naar zaterdagochtend 9u30, de temperatuur ligt rond de 8°, iedereen heeft overschoentjes aan, de jongens met lage vetpercentages zitten rillend op hun ros het startschot af te wachten, F.V. checkt zijn banden nogmaals, zinloos gezien het latere verloop. B.B. laat zijn creativiteit de volle gang gaan, en bedenkt een nieuw spreekwoord… Onze voorzitter J.B. komt beneden zonder mouwstukken en doet de volgende uitspraak: mouwstukken zijn voor zjanetten. De 19 anderen kijken bedenkelijk en categoriseren deze uitspraak onder de noemer “machopraat”.
Onder een lichte miezerbui wordt de start gemaakt, 2 afstanden worden ter beschikking gesteld, 135 km (2.000 hoogtemeters) oftewel 170 km (2.800 hoogtemeters). Al vrij snel wordt de groep in 2 gesplitst, een organisch schifting noemen ze dat.
De regenbui blijft ons een beetje achtervolgen, wat weegt op de gemoedstoestand van sommigen. Flashbacks naar 3 jaar geleden waar we allen als verzopen katten rondfietsten, werden een gespreksonderwerp.
Gelukkig had het weer medelijden met ons, en besloot het met eensgezinde krachten de zon ten tonele te voeren. Zo konden de ritten in een aangename en positieve sfeer afgerond worden.
Graag willen wij nog onze 2 keukentoppers bedanken, een oprechte dankjewel aan P.N. en F.V.H.
Tevens willen wij B.B. als vernieuwer van de Nederlandse taal aanstellen. Hij gebruikt spreekwoorden die nog niet zo gekend zijn maar dat gaat rap veranderen. Bij deze een warme oproep van onze volgers en sympathisanten om de volgende zin te integreren in hoogstaande gesprekken: “uit de hondswind zetten”. Voor zij die niet weten wat het wil zeggen, wij weten het ook niet.
De Kleppers 